Człowiek wobec dziedzictwa

człowiek

Człowiek nie jest bytem niezależnym i w pełni autonomicznym i w swym istnieniu. Zakorzeniony jest, poprzez swoją cielesność i szczelinowość istnienia, w konkretnym momencie bytowym (dziejowym) – jemu tylko właściwym.

Zakorzenienie człowieka ma również wymiar ponadczasowy i ponadspatialny. Wiąże się wówczas z zakorzenieniem kulturowym, czyli uwarunkowaniem w konkretnym dziedzictwie myślowym.